Wojciech Piotr Kwiatek

Nazajutrz po imieninach bywa zwykle kac, czasem ból głowy i inne niemiłe sensacje. Ale po tych imieninach z pewnością było inaczej. Mam na myśli „Imieniny Pana Janka”, czyli show Jana Pietrzaka, który w całości i na żywo (sic!) pokazała telewizyjna Jedynka.

Kilkanaście dni temu opublikowałem na tych łamach felieton „Czas grubych bab”. Ogólnie przyjęty był dobrze, nawet radośnie czasem, choć zdarzył się wypadek, że ktoś (do kogo treści zawarte w felietonie nie odnosiły się w najmniejszym nawet stopniu!!!) poczuł się dotknięty.

…kazały se poszyć czerwone spódnice. No a co? Może miały sobie kazać poszyć biało-czerwone? Dopiero byłby obciach!

Napływające ze wszystkich stron wieści wskazują, że my, Polacy, żyjemy w dziwnej dość enklawie; dziwnej jak na sytuację w krajach, które nas otaczają bądź w krajach, z którymi jesteśmy połączeni różnymi sojuszami.

Mam świadomość, że ten felieton uznany zostanie za skrajnie niepoprawny – politycznie, ale nie tylko; że będzie on np.

Pan na woronickich włościach, czyli prezes Jacek Kurski, w niedawnym wywiadzie dla portalu wPolityce.pl chwalił się, i to ostro, oszczędnościami.

Tytuł taki nosi w oryginale sztuka (podobno komedia?) rosyjskiego pisarza z XIX w. Aleksandra Gribojedowa. W nas utwór znany jest pod tytułem „Mądremu biada”, co niekoniecznie oddaje sens tytułu oryginalnego. Powinno być jakoś tak - „Gorycz mądrości”, „Gorycz rozumu”…

Wrócę jeszcze do wypowiedzi posłanki PiS Krystyny Pawłowicz w rozmowie z Radiem Wnet sprzed ok. 10 dni, a wrócę, bo kilka ważnych sformułowań, użytych w tej rozmowie, domaga się upowszechnienia, zwłaszcza na portalu SDP – głównego stowarzyszenia twórczego dziennikarzy polskich mediów, pod których adresem coraz częściej formułowane są zarzuty o pasywność lub brak dostatecznej determinacji w eksponowaniu polskiego interesu narodowego, obronie polskiej racji stanu, pozostawianie bez reakcji manipulatorskich lub kłamliwych wypowiedzi antypolsko nastawionych lewicowych mediów zachodnich.

Poza skrajnymi naiwniakami, którzy cieszą się, że w efekcie Dobrej Zmiany mają „swoją” telewizję publiczną i takież radio, każdy trzeźwo myślący Polak widzi i słyszy, że Polacy są ewidentnie osaczeni przez zaciekłą wrogą propagandę

Mój multimedialny operator – Orange – wyłączył mi tzw. usługi stacjonarne, tj. telefon, Internet i telewizję. Powód – niezapłacone 2 faktury. Prawda – faktury gdzieś się w papierzyskach zawieruszyły, a środki pieniężne… Ech… Lepiej nie mówić…

Jak na komendę unijna Europa odwróciła się plecami do Polski, lekceważąc wszelkie zasady, łącznie z tymi prawnymi, które europejskie grona same uchwaliły. Wybrano renegata Tuska. W Polsce kto chciał, wiedział (i wie), dlaczego poparcie Tego Pana przez demokratycznie wybrane polskie władze było wykluczone.

Mieszane uczucia pozostawił po sobie ostatni program Jana Pospieszalskiego „Warto rozmawiać”. Formuła konfrontacji różnych stanowisk, co jest istotą programu, w piątek 3 marca została poważnie zakłócona – po pierwsze przez dobór zaproszonych gości, po drugie przez postawę prowadzącego. Jan Pospieszalski nie udźwignął tym razem tego zadania z powodów, u źródła których jest on sam.

o obejrzeniu którego widzowi z pewnością wzrośnie zapotrzebowanie na walerianę, melisę i inne podobne środki. A mimo to reportaż powinien obejrzeć każdy rodzic, każdy socjolog czy socjopsycholog. Myślę też, że powinien go obejrzeć jakiś odważny, zdeterminowany prokurator, bo rzeczy pokazane przez Gęsinę-Torresa z pewnością mogą, a nawet muszą wzbudzić zainteresowanie speców od odpowiednich paragrafów Kodeksu karnego.

Jest w naszym polskim życiu jedno zjawisko, nagminne od zawsze, które świadczy o głębokiej ludzkiej niesprawiedliwości, a nawet o skrajnej niemoralności w traktowaniu tzw. zwykłego człowieka. Mam na myśli sprawę wynagradzania pracownika.

Znane porzekadło głosi, że dżentelmeni nie dyskutują o pieniądzach, ponieważ je mają… Otóż to! Dżentelmen w świecie cywilizowanym zazwyczaj nie miewał – i nie miewa – kłopotów finansowych. Pewnie dlatego, że albo pracują nań inni albo ma dochody z pracy rąk, a zwłaszcza głowy.

Gdyby brać pod uwagę dyskusje o literaturze, publicystykę literacką różnego rodzaju, programy telewizyjne i radiowe, wreszcie filmy i seriale, wyprodukowane przez TVP, można dojść do wniosku, że w przeszłości mieliśmy tylko jednego wielkiego pisarza – Sienkiewicza. Z racji różnych adaptacji filmowych przypomina się jeszcze Dąbrowską, Reymonta… I eto wsio – jak mawiają za wschodnią granicą.

Jedną dobę trwała troska Pani Prezydent stolicy o zdrowie warszawiaków w obliczu potężniejącego smogu nad miastem. W typowy dla siebie (a także dla jej politycznej formacji – Platformy Obywatelskiej) sposób, wzbogacając swój PR, Pani Prezydent była uprzejma ogłosić na jeden (!) dzień darmowy przejazd komunikacją publiczną w stolicy. Ostentacja była pełna: kasowniki biletowe w autobusach i tramwajach powyłączano (sygnalizowała to czerwona kontrolka), zaś bramki metra zachęcająco zapraszały, by wchodzić swobodnie. Kanary tego dnia miały wolne…

Jurorowanie w konkursie SDP na najlepsze materiały dziennikarskie ma jeden wielki plus: pozwala zajrzeć za fasadę kraju, w którym żyjemy, tam, gdzie nie zaglądają komercyjne media, nastawione na rejestrację działań Centrali oraz tam, gdzie media Dobrej Zmiany też nie zajrzą, bo trend jest taki, żeby pokazywać rzeczy dobre, a jeśli złe, to te, które dotyczą poprzedników.