Wojciech Piotr Kwiatek

Internet właśnie podał wiadomość, że od 28 września do minionego weekendu paszkwil Smarzowskiego na polskie duchowieństwo obejrzało już ponad 2,5 mln widzów. Ta liczba z pewnością jeszcze znacząco wzrośnie, bo od nachalnej promocji tego „dzieła” po prostu trudno się opędzić.

Coś dziwnego dzieje się na naszym rynku „wolnych mediów”: znikają zeń najlepsi dziennikarze, publicyści, reporterzy.

Portal „Wirtualne Media” podał (nie bez wyczuwalnej nutki Schadenfreude), że w ostatnim czasie z radiowej publicznej Trójki odchodzą dziennikarze. Padają nazwiska, co ma wskazywać, że to zjawisko niemal masowe.

W Lotto nie grywam, bo kompletnie nie potrafię (i nigdy nie potrafiłem!) przewidzieć tego, co się zdarzy. A jednak okazało się, że czasem nawiedzają mnie tzw. myśli prorocze.

Ten i ów może się obruszy, że jedną z najbardziej popularnych, ba, może i kultowych piosenek zmarłego niedawno Marka Grechuty tak postponuję. Ale nic nie poradzę – ilekroć słucham utworu „Dni, których nie znamy”, ogarnia mnie to śmiech to dezorientacja moralna, intelektualna i artystyczna, żeby nie powiedzieć: etyczna.

Co chwila powraca na społeczną wokandę sprawa handlu w niedziele. Angażuje się w to Solidarność, coś tam czasem bąknie Kościół, część prawicowych polityków też dołoży swoje, powołując się na rodzinę, prawo do wypoczynku, czasem na „święcenie dnia świętego”, czyli na III przykazanie.

Tak zawsze zaczynały się kolejne odcinki parodii „Trylogii” w Kabarecie ELITA, w magazynie satyrycznym Marcina Wolskiego „60 minut na godzinę”. Z tym, że ten felieton będzie mało satyryczny, choć owo „Oj, niedobrze…” pasuje tu jak ulał.

Nie idzie oczywiście o miasto, a o opolski festiwal. Bo miasto wprawdzie wolałoby, zdaje się, być po tamtej stronie Odry/Nysy, do tego Wojciech Cejrowski oddałby bez wahania Niemcom Szczecin (bo to wg niego nie polskie miasto!), mnie jednak idzie o polską kulturę – masową, tę dla każdego, w tym wypadku uosabianą przez polską piosenkę. Ba, ale co to znaczy dziś „polska piosenka”?

15 września br Krzysztof Skowroński, twórca i szef Radia Wnet, ogłosił oficjalnie, że katolickie radio Diecezji Warszawsko-Praskiej wypowiedziało gościnne „łamy” tej rozgłośni porankom Radia Wnet – radia niezależnego, obywatelskiego, radia arcypolskiego.

Wakacje z natury rzeczy sprzyjają podróżowaniu, a ono odbywa się u nas w większości wypadków za pośrednictwem polskich kolei państwowych sensu largo. A że, jak wiadomo, podróże kształcą, sporo o kraju można się dowiedzieć podróżując jego kolejami.

Kilka dni temu siedziałem ze znajomą w tzw. ogródku jednej ze znanych staromiejskich restauracji i obserwowałem sobie przewalające się (dosłownie!) przez Starówkę tłumy zagranicznych turystów.

Flagowym programem z obszaru publicystyki politycznej telewizji prezesa Kurskiego jest audycja pod tytułem „Woronicza 17”. Ktoś (?) sobie wymyślił, że taki program powinien jednoznacznie kojarzyć się z TVP SA. No i skojarzył – zatytułował program adresem spółki. Okazuje się to z czasem bardzo znaczące – program red. Rachonia coraz bardziej upodabnia się do firmy, która go emituje.

Mam świadomość, że ten i ów uzna ten tekst za co najmniej przedwczesny, jeśli nie wręcz szkodliwy. Trudno – ryzyko zawodowe. Ale stan spraw „na dziś” jest taki, że Andrzej Duda wszedł najwyraźniej na (ambicjonalną!) wojenną ścieżkę z rządem, a przynajmniej z niektórymi jego członkami (co zresztą na jedno wychodzi).

Ciekawe, jak zakończy się ostatecznie spektakl z panią HG-W w roli głównej. Na razie ma do zapłacenia 12 tys. zł grzywien za niestawiennictwo na wezwania Komisji Weryfikacyjnej w sprawie „reprywatyzacji” gruntów warszawskich. Ostatnia kwestia tej pani to było stwierdzenie, że „to nie jej osoba, a urząd zapłacić powinien te grzywny”, gdyż „jej nazwisko nie figuruje w dokumencie komisyjnym…”

Trudno powiedzieć, dlaczego ogórkowo-śmietanowy dodatek do obiadu, bardzo sympatyczny, jeśli dobrze zrobiony, stał się w polszczyźnie synonimem bidy, nędzy. Ale skoro już mizeria to dziś właśnie coś marnego, kiepskiego, ubożuchnego – odnieśmy to do dzisiejszego stanu polskiej kultury.

Wzburzył, oj, wzburzył Jarosław Kaczyński „salonowców”, „demokratów”, „obywateli RP” i całą resztę opozycyjnej kohorty, nazywając rzeczy po imieniu. Jego słowa o „zdradzieckich mordach” i „kanaliach” to w wypadku Prezesa oczywiście ogromna rzadkość, żeby nie powiedzieć: zupełny ewenement. Widać jednak „opozycja” przepełniła kielich goryczy – i wylało się.

Teleturnieje „wiedzowe” są już absolutną rzadkością w naszych mediach. Jeżeli komuś nie wystarcza najlepszy z nich – „Jeden z dziesięciu” – może sobie w soboty i niedziele na kanale TVP Historia (sic!) pooglądać „Wielką grę” sprzed 20 czy 30 lat. Chodzą słuchy, że ten teleturniej ma wrócić do TVP, ale te słuchy chodzą i chodzą. Już je pewnie nogi od tego chodzenia bolą…

Biograficzne śledztwo w sprawie Aleksandra Głowackiego/Bolesława Prusa, które przeprowadziła w swej pracy Monika Piątkowska, zainspirowało mnie do ponownego kontaktu z pisarstwem tego najwybitniejszego (moim zdaniem!) pisarza polskiego.

Nauczyciel to zawsze był zawód wysokiego prestiżu społecznego. Nic dziwnego, spoczywała bowiem na nim znaczna odpowiedzialność – nie tylko za wyedukowanie, ale i (a może zwłaszcza) za wychowanie, za uformowanie podopiecznego.