Godziemba

Dopiero kanclerz Willy Brandt doprowadził do przełomu w relacjach polsko-niemieckich. Przełomem w relacjach Kościołów polskiego i niemieckiego było wystosowanie przez biskupów polskich do biskupów niemieckich słynnego orędzia w listopadzie 1965 roku, poprzedzone pojednawczymi gestami ze strony niemieckich ewangelików.

Podnoszenie przez władze komunistyczne w Polsce zagrożenia niemieckiego miało na celu pozyskanie poparcia społecznego.

Nieuznawanie powojennej zachodniej granicy Polski przez RFN stanowiło główny powód napięć polsko-niemieckich. Z pamięcią o wojnie nierozerwalnie wiązała się wówczas kwestia stosunku PRL do Niemców. Konflikt z nimi był częścią genezy Polski Ludowej – Polska Partia Robotnicza od momentu wydania w 1943 roku swojego manifestu O co walczymy? za podstawowy cel stawiała walkę z hitlerowcami.

Ostatecznie dopiero w 2002 roku Bundestag uchwalił ustawę o uchyleniu wyroków dezerterów z Wehrmachtu.

Po zjednoczeniu Niemiec w 1990 roku stosunek do ofiar niemieckiego sądownictwa wojskowego z czasów III Rzeszy zaczął powoli ewoluować.

Dopiero w latach 80. zaczęto doceniać w RFN niemieckich przeciwników Hitlera. Po wojnie dysydenci III Rzeszy znaleźli się w Niemczech w bardzo trudnej sytuacji. Nie byli specjalnie akceptowani ani przez władze alianckie, ani przez nowe elity wywodzące się w pierwszych latach najczęściej ze środowisk politycznych Republiki Weimarskiej.

Niemieccy przeciwnicy Hitlera byli nadal dyskryminowani w RFN. Okupacyjna administracja aliancka w Niemczech początkowo prowadziła politykę wspierania i protegowania dawnych przeciwników reżimu. Na jej polecenie często usuwano z mieszkań dawnych aktywistów NSDAP i ich rodziny. Prawa własności przenoszono na osoby wcześniej prześladowane przez reżim hitlerowski.

Rehabilitację przedstawicieli dawnych środowisk hitlerowskich niewątpliwie ułatwiła zimna wojna

Po powołaniu państwa zachodnioniemieckiego priorytetowym celem polityki wewnętrznej stało się dążenie do amnestionowania dawnych zbrodniarzy hitlerowskich i ich integracji ze społeczeństwem niemieckim.

W trakcie pobytu w Polsce angielscy członkowie misji „Feston” rozmawiali zarówno z żołnierzami AK, jak i z żołnierzami Narodowych Sił Zbrojnych oraz przedstawicielami Armii Ludowej.

W końcu grudnia 1944 roku wylądowała w okupowanej Polsce brytyjska misja wojskowa, o kryptonimie „Feston”

Sowiecka decyzja o bojkocie igrzysk w Los Angeles nie przyniosła Moskwie żadnych korzyści politycznych.

Sowiecki bojkot igrzysk olimpijskich w Los Angeles w 1984 roku był swoistym rewanżem za amerykański bojkot olimpiady w Moskwie. W 1978 roku MKOl przyznał Los Angeles prawo organizacji letnich igrzysk olimpijskich w 1984 roku. Miasto aplikowało o organizację igrzysk zarówno w 1976 roku, jak i cztery lata później, za każdym razem jednak przegrywając.

Niezależnie od bojkotu, niektóre kraje, które wysłały swoje reprezentacje do Moskwy, zbojkotowały ceremonię otwarcia igrzysk. Podobnie jak w Wielkiej Brytanii, także we Włoszech, Belgii, Irlandii, Danii i Szwecji narodowe komitety olimpijskie, wbrew swoim rządom, postanowiły opowiedzieć się za udziałem w moskiewskich igrzyskach.

Agresja sowiecka na Afganistan doprowadziła do zbojkotowania igrzysk w Moskwie przez Stany Zjednoczone i niektórych ich sojuszników.

Decyzja o przyznaniu stolicy ZSRS prawa organizacji letnich igrzysk olimpijskich od samego początku budziła liczne kontrowersje.

Sowiecki debiut na igrzyskach olimpijskich w 1952 roku stał się początkiem swoistej „zimnej” wojny w sporcie.

W 1952 roku w Helsinkach sowiecka reprezentacja zadebiutowała na igrzyskach olimpijskich. Sportowcy sowieccy nie brali udziału w okresie międzywojennym w międzynarodowych zawodach sportowych. Sowiecka propaganda określała je jako „sport burżuazyjny”, podczas gdy w ZSRS rozwijany był, jako konkurencyjny dla zachodniej kultury fizycznej, „sport socjalistyczny”.

Ostatni antysowieccy partyzanci w krajach bałtyckich przetrwali do lat 70. XX wieku. Od jesieni 1945 roku partyzanci, którzy ponieśli ciężkie straty, stopniowo ograniczali swoje akcje przeciwko jednostkom NKWD, koncentrując się na likwidacji przedstawicieli sowieckiej administracji oraz milicji.

Od początku ponownej okupacji państw bałtyckich Sowieci wprowadzili brutalny i krwawy terror.