Godziemba

Wkrótce po zamachu bolszewickim w Rosji Sowieckiej oficjalna propaganda zaczęła – w ramach tezy o „obumieraniu rodziny” - promować wolną miłość.

Dopiero uwolnienie w 1989 roku cen mięsa doprowadziło do likwidacji nielegalnego jego handlu. Znaczną rolę w nieoficjalnej dystrybucji mięsa odgrywali także dozorcy. Najczęściej wywodzący się ze wsi, mieli tam wielu znajomych i krewnych, a ich stały kontakt z lokatorami, których potrzeby zazwyczaj doskonale znali, nie budził podejrzeń.. Na przykład w lutym 1984 roku pewien handlarz został zatrzymany „w pomieszczeniu zsypów na śmiecie w domu przy pl. Grzybowskim 6 podczas przerobu 21 kg mięsa na kiełbasy przy pomocy maszynki do mięsa. Pomagał mu w tym mąż dozorczyni”.

W latach 80. nielegalny handel mięsem osiągnął olbrzymie rozmiary. Dużym źródłem zaopatrzenia dla nieoficjalnego rynku był przemysł mięsny.

Przez cały okres PRL władze nie były w stanie rozwiązać kwestii „mięsnej”.

Mięso odgrywało w PRL rolę pryzmatu, przez który społeczeństwo postrzegało władzę. Już na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych zaopatrzenie w mięso zyskało w hierarchii nierozwiązywalnych problemów systemu komunistycznego wysoką pozycję. Jej wyznacznikiem może być częstotliwość występowania kwestii mięsnej w materiałach Biura Politycznego KC PZPR. Pojawiła się już w końcu lat czterdziestych i utrzymała się do 1989 roku,

W latach 80. niemal każda stacja benzynowa sprzedawała „lewe” paliwo. Dla większości zmotoryzowanych stacje benzynowi stanowiły pierwszy etap starań o zdobycie dodatkowego (czy jakiegokolwiek) paliwa. „Należy stwierdzić - mówił w połowie 1983 roku dyrektor CPN Marian Bartoszewicz - że napór klienta jest tak ogromny, że prawe wszyscy [pracownicy] ulegają tej pokusie”.

Od lat 60. znaczna część samochodów prywatnych jeździła na „państwowej” benzynie.

Lata 70. i 80. były rajem dla cinkciarzy Do lat siedemdziesiątych, kiedy środowisko waluciarzy było jeszcze stosunkowo niewielkie i zwarte, można zapewne mówić jeszcze o swoistym esprit de corps i wyciąganiu konsekwencji wobec łamiących w sposób rażący przyjęte zasady gry. Powodem do eliminacji z zawodu były zbyt bliskie kontakty z milicją czy Służbą Bezpieczeństwa.

W okresie PRL w każdym większym mieście spotykało się cinkciarzy.

Od lat 70. W PRL obowiązywał de facto system dwuwalutowy.

W 1950 roku komuniści zakazali Polakom posiadania dolarów.

W latach 80. nastąpiło nasilenie przestępstw związanych z nielegalnym obrotem alkoholem. W październiku 1981 roku wprowadzono reglamentację alkoholu. Każdemu dorosłemu Polakowi przysługiwał najpierw litr, a od stycznia 1982 roku zaledwie pół litra alkoholu.

PRL-owskie państwo znajdowało się w sytuacji schizofrenicznej – potrzeby budżetu skłaniały do maksymalizacji sprzedaży alkoholu, zaś plaga pijaństwa i połączone z nią wymierne straty - do jej ograniczania.

Do największego rozkwitu bimbrownictwa doszło w latach 80. Badania prowadzone nad nielegalnym gorzelnictwem wskazują, że zjawisko to zanika, kiedy za średnią pensję można kupić 60–70 butelek wódki. Tymczasem w PRL przelicznik ten wynosił zaledwie ok. 30 butelek!

Już w 1945 roku władze komunistyczne rozpoczęły walkę z bimbrownikami. Wpływy ze sprzedaży alkoholu stanowiły w okresie PRL-u niebagatelny odsetek dochodów państwa, z rzadka spadając poniżej 10%, a zazwyczaj oscylując wokół 11–15,5%.

W dzisiejszym świecie kartkę świąteczną zdominowały wiadomości przesyłane SMS-ami, e-maila lub różnymi komunikatorami. Coraz mniej osób wysyła papierowe kartki świąteczne.

Rumuńska rewolucja 1989 roku była wielkim oszustwem, której celem było zlikwidowanie zbyt jawnej i rzucającej się w oczy dyktatury Ceauşescu bez naruszania podstaw reżimu komunistycznego.

Na początku 1989 roku stało się jasne, że dni władzy Ceauşescu są już policzone Po przejęciu władzy w Rumunii przez komunistów Ceauşescu szybko awansował w aparacie partyjnym i administracyjnym kraju. Wielokrotnie pełnił funkcję ministra i w końcu stanął na czele partii, zastępując dotychczasowego genseka Gheorghiu Deja.

Władze komunistyczne starały się dbać o morale i pełne żołądki funkcjonariuszy i żołnierzy uczestniczących w operacji wprowadzenia stanu wojennego. Od 6 rano 13 grudnia 1981 roku radiowy Program I rozpoczął nadawanie, powtarzanego później wielokrotnie, przemówienia Jaruzelskiego. Podobnie uczyniła to także telewizja.

W nocy 13 grudnia 1981 roku PRL-owska Rada Państwa wydała – niezgodnie z prawem – dekret o wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce Ludowej. Wedle art. 31 ustęp 1 konstytucji PRL Rada Państwa miała prawo wydawania dekretów tylko i wyłącznie poza sesjami Sejmu. W rzeczywistości wówczas sesja Sejmu trwała i tylko on mógł podjąć decyzję o wprowadzeniu stanu wojennego.