Godziemba

Hitem PRL-u była produkcja tanich win owocowych. W okresie PRL-u osławione rodzime wino owocowe nazywano zazwyczaj alpaga i zostało uwiecznione w licznych piosenkach, np. „Autobiografii” Perfectu - „Alpagi łyk i dyskusje po świt,/ niecierpliwy w nas ciskał się duch”.

Choinki w obecnej formie pojawiły się najpierw w Niemczech, lecz zwyczaj strojenia drzewek pochodzi z celtyckiej Brytanii. Z Niemiec zwyczaj ten przywędrował do pozostałych krajów Europy

Wybory z 1922 roku pogłębiły podziały w społeczeństwie polskim, czego skutkiem było zamordowanie prezydenta Narutowicza.

5 listopada 1922 r. przeprowadzono wybory do Sejmu I kadencji, a tydzień później do Senatu I kadencji. W trakcie niezwykle ostrej kampanii wyborczej w 1922 roku zgłoszono 19 państwowych list wyborczych. Związek Ludowo-Narodowy, Chrześcijańsko-Narodowe Stronnictwo Rolnicze i Chrześcijańska Demokracja utworzyły wspólny blok wyborczy pod nazwą Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej.

Ponad rok po uchwaleniu konstytucji marcowej, 28 lipca 1922 roku Sejm Ustawodawczy uchwalił ordynację do Sejmu i Senatu RP.

Polscy sportowcy zadebiutowali na igrzyskach w 1924 roku.

Wojna polsko-bolszewicka uniemożliwiła polskim zawodników udział w Igrzyskach Olimpijskich w Antwerpii w 1920 roku. Sportowcy polskiego pochodzenia po raz pierwszy wystąpili na igrzyskach olimpijskich podczas zawodów w Londynie w 1908 roku.

Ostatni mecz w piłce nożnej przed wybuchem wojny reprezentacja Polski rozegrała 27 sierpnia 1939 roku z Węgrami. We wrześniu 1936 roku polska drużyna poniosła największą porażkę w okresie międzywojennym przegrywając z Jugosławią w Belgradzie 3:9.

Pierwszym w dziejach oficjalnym meczem reprezentacji Polski w piłce nożnej było spotkanie z Węgrami, które odbyło się 18 grudnia 1921 roku w Budapeszcie. Sędziował je Czech Ernst Grätz.

Duże emocje wywoływały w przedwojennej Polsce także mecze drużyn różnych narodowości oraz z różnych części kraju.

Nie tylko w okresie powojennym, ale także przed wojną mecze derbowe wywoływały wielkie emocje.

Sady Żoliborskie są jednym z najpiękniejszych osiedli w Warszawie wybudowanych w okresie PRL. W powojennej, zniszczonej przez Niemców Warszawie głód mieszkań był tak olbrzymi, iż podstawowym parametrem była budowa największej liczby mieszkań w jak najkrótszym czasie. Jakość budynków i mieszkań liczyła się dużo mniej.

Otwarty w 1962 roku Supersam przy warszawskim placu Lubelskim był pierwszym w Warszawie sklepem samoobsługowym i jednym z najciekawszych pawilonów wybudowanych w PRL.

Badylarz był w PRL-u synonimem bogactwa Hasło „badylarz” w słowniku języka polskiego pojawiło się już w 1958 roku i miało znaczenie: „żartobliwie: podmiejski ogrodnik uprawiający warzywa”.

W PRL-u brakowało nie tylko mięsa, cukru, szynki i sznurka do snopowiązałek, ale także papieru toaletowego. Trzeba było na niego polować, a potem wystać w kolejce. Szara rolka papieru toaletowego stała się królową PRL-u. Polacy żartowali – co to jest: idąca ulicą kobieta niesie deficyt w deficycie? Szynka owinięta w papier toaletowy!

Obok słynnego Różyca na Pradze do lat 70. istniał także bazar między Stalową i Strzelecką. W okresie międzywojennym renoma bazaru Różyckiego była już mocno ugruntowana. Z pewnością był największym i najbardziej znanym bazarem po tej stronie Wisły, a w skali miasta konkurować z nim mógł tylko wolski Kercelak.

Tradycje targowe na warszawskiej Pradze sięgają wieków średnich i właśnie dzięki wymianie handlowej rozwinęła się w tym miejscu osada. Pamiętał o tym pochodzeniu Pragi król Władysław IV, gdy w 1648 r. nadawał jej prawa miejskie, zastrzegając, iż „ zaprowadzamy w niem cztery jarmarki: pierwszy na Trzy Króle, drugi i trzeci na zwiastowanie Najświętszej Marii Panny, czwarty na św. Franciszka Wyznawcę, niemniej targi co tydzień w dni tylko piątkowe na konie i bydło, wtorki zaś i soboty na rzeczy i towary różnego rodzaju, wraz z pobieraniem targowego po jednym groszu od każdego konia lub wołu. Wolno więc będzie kupcom, kommissantom i innym jakiegokolwiek stanu osobom w czasie rzeczonych jarmarków i targów przybywać, przychodzić, powracać, kupować, sprzedawać, zamieniać rzeczy na rzeczy i inne godziwe dozwolone handle odbywać z produktami, towarami, końmi, wołami lub bydlętami własnymi.”

W 1956 roku Józef Sigalin został odwołany ze stanowiska naczelnego architekta Warszawy. W sierpniu 1951 roku Sigalin został naczelnym architektem Warszawy. Korzystając z przywileju wybrania sobie siedziby wrócił do pałacu Pod Blachą, gdzie pracował w trakcie budowy trasy W-Z.

W trakcie odbudowy Warszawy zburzono szereg zabytkowych budynków. Na początku kwietnia 1946 roku Sigalin objął kierownictwo Pracowni Głównej BOS-u, której zadaniem było ustalanie wytycznych dla planów przestrzennych i urbanistycznych. Na jej posiedzeniach Jan Zachwatowicz przekonywał, że Warszawa nie może być miastem „bez przeszłości”, a innej drogi niż odbudowa zabytków po prostu nie ma. Zabytki miały bowiem nie tylko odgrywać rolę estetyczną, lecz także umacniać więzi społeczne. Sigalin natomiast zdecydowanie krytykował dominację działań konserwatorskich. Na jednym z posiedzeń stwierdził wręcz, że „stanowiskiem kierownictwa BOS jest, że „getta zabytkowego” w Warszawie nie będzie”.

Józef Sigalin był zdecydowanym zwolennikiem dekretu Bieruta o nacjonalizacji warszawskich gruntów.