Nowa Konfederacja

Esej Bartłomieja Radziejewskiego, który otwiera najnowszy numer „Nowej Konfederacji”, opisuje psychospołeczny fenomen narcyzmu, który w zaskakującym tempie niszczy naszą sferę publiczną.

Stawiając pytanie: czy rządzą nami durnie? – i sugerując odpowiedź twierdzącą – Grzegorz Pytel wyraził ważną społeczną emocję. Jego sugestia jednak więcej zaciemnia, niż wyjaśnia.

W jakim stopniu partyjniactwo jest szkodliwe dla Polski, a na ile należy je traktować jako zło konieczne. Na tak ujętym temacie numeru skupiają się teksty Jana Rokity, Rafała Matyi i Michała Kuzia. Co ciekawe, wychodząc od podobnych przesłanek, autorzy dochodzą do bardzo odmiennych wniosków.

E-konsultacje senackich inicjatyw ustawodawczych są tylko kolejnym przykładem iluzji wpływu na politykę, jakie wyobcowane elity raz po raz roztaczają przed zdezorientowaną demokratyczną publicznością.

W naszym kraju pauperyzacja i beznadzieja idą w parze z masową emigracją i wzrastającym rozwarstwieniem. Tymczasem katolicka opinia publiczna oddaje się głównie okołoobyczajowemu gadulstwu. Kolejne próby opisania naszej rzeczywistości przez spory kulturowe to wyraźny sygnał, jak trudno jest zmierzyć się Kościołowi z fenomenem polskiej transformacji. To znak, że pozostaje on faktycznie bezradny wobec zmian w polskiej obyczajowości, które spowodowała rewolucja przemian społeczno-gospodarczych i technologicznych.

Najnowszy numer „Nowej Konfederacji” skupia się na temacie drażliwym. Pytamy więc: dlaczego polski Kościół okazał się tak bezradny wobec transformacji? Wydanie otwiera tekst Krzysztofa Wołodźki, który zastanawia się, jak to możliwe, że niemal całą etykę katolicką sprowadzono dziś do seksu.

Każdy na pytanie „Czy rządzą nami durnie?” musi odpowiedzieć sobie sam. Widać jednak gołym okiem, że konsekwencje braku racjonalnych planów i ambicji na poziomie narodowym oraz ich skoordynowanej, konsekwentnej realizacji od ponad 20 lat ponosi cały kraj. Przywołując innego klasyka: „I kto za to płaci? Pani płaci, pan płaci… Społeczeństwo”.

To pytanie, które wbrew pozorom nie jest wyłącznie tabloidową prowokacją. Jeśli bowiem zaczynają je sobie zadawać obserwujący Polskę analitycy i dyplomaci to staje się ono sprawą racji stanu. Dlatego najnowszy numer „Nowej Konfederacji” otwieramy tekstem Grzegorza Pytla, który porównuje dokonania naszej władzy w dziedzinie energetyki i infrastruktury do słynnej, Kisielowej „dyktatury ciemniaków”.

Nasz kraj jest dokładnie na tyle słaby, aby dać się wykorzystywać, i jednocześnie na tyle silny, aby można tu było utrzymać w miarę dobrą infrastrukturę i owo wykorzystywanie usprawnić.

Okazuje się, że w naszym kraju kluczowe instytucje są utrzymywane w magicznym stanie letargu i pozostają zawsze akurat na tyle słabe, aby pozwalać na manipulacje i nadużycia, a jednocześnie na tyle silne, aby ci naprawdę duzi i ważni manipulatorzy mogli w spokoju swój proceder uprawiać. Czyżby zapomniany już dziś nieco „Miro” Drzewiecki miał jednak rację? Czy Polska jest dzika?

Służby specjalne są po to, by chronić obywateli. Poczucie bezpieczeństwa jest jednak subiektywne. Zagrożeniem można legitymizować nawet najbardziej brutalne posunięcia. Kto więc pilnuje strażników?

Tajność i inwigilacja to temat piętnastego numeru "Nowej Konfederacji". Opisujemy historię powstania największego cyberimperium w dziejach ludzkości, piszemy jak te procesy kształtują się na naszym podwórku oraz w sferze regulacji UE. Komentując bieżące wydarzenia przyglądamy się sporom wokół narodowości śląskiej. Publikujemy także polemikę Rafała Matyi z naczelnym "NK" Bartłomiejem Radziejewskim oraz recenzję głośnej książki "Resortowe Dzieci".

Wydanie otwiera nasze tłumaczenie wystąpienia klasyka socjologii Pierre'a Bourdieu, który krytykując posługiwanie się sondażami, poddaje w wątpliwość samo istnienie "opinii publicznej". W sekcji komentarzy odnosimy się do wypowiedzi lidera SLD dotyczących struktury samorządu oraz szukamy przyczyn przystąpienia Łotwy do strefy euro. Przyglądamy się także zakupom polskiej armii i recenzujemy ostatnią książkę Marka Magierowskiego.