Godziemba

[----]  [Ustawa z dnia 31 VII 1981 r. O kontroli publikacji i widowisk, art. 2 pkt 6 (Dz. U. nr 20 poz. 99, zm.: 1983 Dz. U. nr 44 poz. 204)]  [ Ustawa z dnia 4 VII 2010 r. O obronie czci i dobrego imienia Bronisława Komorowskiego – prezydenta RP, art. 2 pkt 1 (Dz. U. nr 24 poz. 1952)]

Autorytety Bronisława Komorowskiego:  Marek Dukaczewski: Żołnierze WSI nie będą głosowali czwórkami, ale Komorowski ma mój głos i środowiska WSI, bo kategorycznie był przeciwny likwidacji WSI. Otworzę szampana gdy wygra.

We wczesnych czasach PRL opowiadano sobie następujący dowcip. Dziecko pyta się ojca: „Tato, czy będzie trzecia wojna światowa?- Nie, synku – ale będzie taka walka o pokój, że kamień na kamieniu nie zostanie”.

Wiedząc o nieprzychylnym nastawieniu zdecydowanej większości społeczeństwa do PPR jej przywódcy unikali w miarę możliwości działań propagandowych prowadzonych pod partyjnym szyldem.

Referendum z 30 czerwca 1946 roku było jednym z ważniejszych wydarzeń w powojennej historii Polski. Stanowiło integralny element wprowadzania władzy komunistycznej.

12 września 1952 roku rozpoczęło się wybieranie kandydatów na posłów przez komitety FN na zebraniach załóg w fabrykach, na zebraniach gromadzkich, powiatowych, itp.

Wybory do Sejmu z 1952 roku były pierwszymi w pełni komunistycznymi wyborami, zorganizowanymi zgodnie z „postępową” tradycją Związku Sowieckiego. Prześledźmy w jaki sposób komunistyczne gazety kształtowały obraz kampanii wyborczej.

Jednym trzecioplanowych bohaterów Potopu Henryka Sienkiewicza jest Kuklinowski -człowiek pozbawiony sumienia, narodowej tożsamości, wszelkich uczuć, służy jako najemnik tym, którzy mogą więcej zapłacić.

Bolesław Bierut, właśc. Bolesław Biernacki, (ps. Janowski, Iwaniuk, Tomasz, Bieńkowski, Rutkowski), agent NKWD, krwawy komunistyczny przywódca PRL zmarł w podejrzanych okolicznościach 12 marca 1956 w Moskwie.

Po ucieczce ppłk. Światły oraz rozpoczęciu nadawania przez Radio Wolna Europa cyklu audycji „Za kulisami bezpieki i partii”, w których ujawnił najskrytsze tajemnice PRL, wpływy „Luny” zaczęły stopniowo maleć.

W listopadzie 1944 roku Biuro Polityczne KC PPR „przychyliło się do prośby” Stanisława Radkiewicza, kierownika resortu Bezpieczeństwa Publicznego, o skierowaniu Julii Brystygier do pracy w organach bezpieczeństwa.

Julia „Luna” Brystygier (także Brystiger, Bristiger, Briestiger), urodziła się 25 listopada 1902 roku w Stryju, w średnio zamożnej rodzinie żydowskiej. Jej ojciec – Herman Preiss prowadził niewielką aptekę, a matka – Berta zajmowała się wychowaniem Julii, ich jedynego dziecka.

12 września 1984 roku rozpoczęła się nowa faza ataków na księdza Popiełuszkę. Sygnał dała sowiecka Izwiestija. Warszawski korespondent gazety Leonid Toporkow napisał wtedy między innymi: „(...) przekształcił swoje mieszkanie w składnicę literatury nielegalnej i ściśle współpracuje z zaciekłymi kontrrewolucjonistami.

O godzinie 2 w nocy 2 czerwca 1920 roku oddziały Armii Rezerwowej rozpoczęły natarcie na całym froncie napotykając na silny opór Sowietów na linii dawnych okopów rosyjskich z czasów I wojny światowej.

Polska ofensywa na Ukrainę, rozpoczęta 25 kwietnia 1920 roku, uprzedziła planowany atak bolszewicki na północy.

W nocy z 31 grudnia 1943  na 1 stycznia 1944 roku ogłoszono o utworzeniu w Warszawie Krajowej Rady Narodowej, kryptokomunistycznej atrapy podziemnego parlamentu, będącej rzekomo - "reprezentację polityczną Narodu polskiego upoważnioną do występowania w imieniu Narodu i kierowania jego losami do czasu wyzwolenia Polski spod okupacji".

Po wykryciu w lasku katyńskim zbrodni NKWD machina związana z  formowaniem konkurencyjnego dla rządu RP wojska ruszyła pełną parą. Jak wspomina Berling – „W nocy z 19 na 20 kwietnia 1943r. obudził mnie w naszym mieszkaniu w Moskwie ostry dzwonek telefonu.

Na wiosnę 1943 roku w Moskwie powstał Związek Patriotów Polskich, organizacja skupiająca komunistów polskich, której celem było zagarnięcie – przy pomocy Stalina – władzy w Polsce.

Ziemie zamieszkałe przez osadników wojskowych – z wyjątkiem Wileńszczyzny – znalazły się po 17 września 1939 roku w rękach Związku Sowieckiego. Osadnicy zdawali sobie sprawę z niepewności swego losu. W 1920 roku jako żołnierze Wojska Polskiego brali udział w zwycięskiej wojnie z Armią Czerwoną, obecnym okupantem, który nie zapomniał swojej klęski.

Ostatecznie łączna liczba osadników wojskowych doszła do 8 tysięcy, a po przekwalifikowaniu osadników cywilnych, którzy nabyli ziemię z parcelacji, osiągnęła  ponad 9 tysięcy osób.