Godziemba

 Rozwiązanie sprawy przynależności do Polski Wileńszczyzny i samego Wilna było dla Józefa Piłsudskiego sprawą prestiżową.

Rozpoczęta 23 września 1920 roku polska ofensywa przyniosła początkowo tylko częściowe zrealizowanie zadań postawionych w ogólnym planie. Jedynym większym sukcesem było zajęcie Wołkowyska przez grupę gen. Junga.

Zwycięska bitwa warszawska, chociaż stanowiła przełomowy moment w wojnie polsko-bolszewickiej, nie doprowadziła do jej ostatecznego zakończenia. Wojska Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego chociaż dotkliwie pobite, nie zostały całkowicie rozbite, co było zamiarem strony polskiej.

Agresja dokonana 17 września 1939 roku przez Związek Sowiecki na Polskę walczącą z hitlerowskimi Niemcami, w zdecydowany sposób ułatwiła  Hitlerowi szybkie pokonanie oporu polskiego. Propaganda sowiecka swoje działania agresywne wobec Polski u boku Hitlera ideologizowała jako ,, bratnią pomoc ”.

Już w pierwszych miesiącach swego istnienia grupa „Dziś i Jutro” nawiązała poważne kontakty polityczne z przedstawicielami władzy ludowej i nie tylko znała ich stanowisko, ale także została upoważniona do poufnego ich komunikowania hierarchii kościelnej.

Ludzie związani z Bolesławem Piaseckim - przywódcą ONR-Falangi i Konfederacji Narodu, organizacji głoszących hasła Wielkiej Polski, walczący z komunistami, po 1945 roku zostali sojusznikami komunistów w zniewalaniu Polaków.

Ludwig Erhard urodził się 4 lutego 1897 roku w Furth w rodzinie kupieckiej. Ojciec późniejszego twórcy niemieckiego cudu gospodarczego popierał partię Eugena Richtera, zdeklarowanego zwolennika wolnego handlu. Młody Ludwik po skończeniu szkoły średniej, został w 1916 roku powołany do wojska.

Na temat wielkiego kryzysu gospodarczego lat dwudziestych XX wieku oraz rooseveltowskiego New Deal’u napisano wiele prac naukowych i popularno-naukowych. Niestety większość z nich rozpowszechnia fałszywy mit o przyczynach kryzysu i „genialnym” programie Roosevelta.

Niezależnie od pisania rozpraw historycznych Jędrzej Giertych, szczególnie w latach 70. i 80.  poświęcił się także publicystyce politycznej.

 Jędrzej Giertych, dziadek Romana, wziął udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej, a po ukończeniu studiów prawniczych na UW rozpoczął pracę w MSZ, skąd został usunięty w 1932 roku przez nowego ministra płk. Józefa Becka. W tym samym roku został sekretarzem generalnym Obozu Wielkiej Polski, blisko współpracując z Romanem Dmowskim. W połowie lat 30.

 Niezależnie od przyczyn politycznych warszawska „bitwa o krzyż” jest elementem ogólnoświatowego programu walki z chrześcijaństwem.

Z pewnością otuchy mieszkańcom stolicy dodała decyzja Rady Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów, która podczas swych obrad w dniu 3 sierpnia postanowiła „nie ewakuować zakładów przemysłowych i handlowych i wszelkimi siłami utrzymać je w ruchu.

Latem 1920 roku, w obliczu bolszewickiego najazdu, mieszkańcy Warszawy stanęli przed koniecznością obrony swojego miasta. Fenomen Warszawy polega na tym, że społeczeństwo obywatelskiej stolicy po raz pierwszy na taką skalę potrafiło się zintegrować w obliczu grożącego miastu niebezpieczeństwa. 

 2 sierpnia 1914 roku Wiedeń pozwolił Piłsudskiemu na przekroczenie przez oddziały strzeleckie granicy zaboru rosyjskiego. Jeszcze przed wybuchem wojny, Piłsudski sprowadził do Krakowa 6 tysięcy strzelców, którzy zamieszkali w barakach w Oleandrach. Stamtąd 6 sierpnia 1914 roku – w 50.

Mimo demonstracyjnej wręcz wrogości części emigracji oraz problemów natury osobistej  Strzyżewski nie ustawał w angażowaniu się na rzecz niepodległościowej opozycji w kraju. Jego boje o prawdę i wolność nie zakończyły się wraz z odzyskaniem w 1989 roku przez Polskę suwerenności.

Pod koniec 1977 roku wydawnictwo „Aneks” opublikowało „Czarną Księgę Cenzury PRL” opartą na skopiowanych materiałach Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk  przywiezionych do Szwecji przez b. cenzora Tomasza Strzyżewskiego. 

Włodzimierz Lenin wprowadził kontrolę słowa w trzy dni po przejęciu władzy, równie szybko działali polscy komuniści w 1944 roku.

We wrześniu 1951 roku w zamachu zginął komunistyczny propagandzista Stefan Martyka. Po kilku miesięcznym śledztwie MBP aresztowało ponad setkę członków organizacji „Kraj”, którzy następnie skazani zostali na wieloletnie więzienie. Oprócz czterech zamachowców, na karę śmierci skazany został młody idealista Tadeusz Klukowski.

9 września 1951 roku czterej członkowie organizacji „Kraj” zabili w Warszawie propagandzistę Polskiego Radia, Stefana Martykę

Drodzy przyjaciele! Z uczuciem głębokiego wzruszenia pragnę podziękować Wam za nieocenioną pomoc w kampanii wyborczej i przekazać najgorętsze braterskie pozdrowienia od Platformy Obywatelskiej,  od jej przywódcy Donalda Tuska i całego narodu polskiego.