Godziemba

Na początku listopada 1918 roku radykalni działacze chłopscy podjęli próbę przejęcia władzy w Tarnobrzegu. Dnia 28 października 1918 r. powstała w Krakowie Polska Komisja Likwidacyjna (PKL), która objęła rządy w Małopolsce Zachodniej. Trzy dni później w Tarnobrzegu „ zgromadziło się na rynku wielu dezerterów wojskowych, którzy mieli bączki (rozetki) austriackie z czapek pozrywane, nie salutowali, nie pozdrawiali starszyzny i cichaczem opowiadali, że w innych miastach galicyjskich dokonywa się rozbrojenie wojsk austriackich i że już jest po Austrii’’.

Apogeum nielegalnej emigracji polskich Żydów nastąpił w drugiej połowie 1946 roku.

W latach 1945-1947 z Polski nielegalnie wyjechało ponad 140 tysięcy Żydów. Najważniejszymi przyczynami emigracji polskich Żydów w latach powojennych była trauma Szoah oraz perspektywa budowy państwa żydowskiego w Palestynie. W latach 1945–1947 z Polski do Palestyny wyemigrowało drogą legalną jedynie około 12 tys. Żydów, podczas gdy według szacunków Yehudy Bauera wychodźstwo nielegalne objęło około 140 tys. osób.

Pomimo, iż w raporcie komisji Morgenthaua – szefa amerykańskiej misji rządowej mającej na celu zbadanie traktowania Żydów w Polsce – wydarzenia we Lwowie określono mianem „ekscesów”, wiele środowisk ż

W dniach 22-24 listopada 1918 roku doszło we Lwowie do bandyckich rozruchów, w trakcie których zginęło 44 osób, w tym 33 Żydów.

W listopadzie 1918 roku komendantem POW na terenie okupacji niemieckiej był Adam Koc.

W 1937 roku miało dojść do dwóch tajemniczych zamachów, których „bohaterem” był Adam Koc. Wbrew nadziejom otoczenia Rydza powstanie OZN, pomimo ogromnej kampanii propagandowej, nie spotkało się z wielkim entuzjazmem Polaków. Także wielu prominentnych piłsudczyków z Walerym Sławkiem, Kazimierzem Sosnkowskim, Tadeuszem Schaetzlem oraz Bohdanem Podoskim na czele wyrażało swój sceptycyzm wobec koncepcji organizacji. Atmosfera panująca wówczas w Polsce spowodowała pojawienie się różnych dowcipów w stylu: teraz już będzie ciepło, bo Polska jest „pod Kocem”.

W lutym 1937 roku Adam Koc został szefem Obozu Zjednoczenia Narodowego. Jeszcze przed śmiercią Piłsudskiego w siedzibie redakcji „Gazety Polskiej” doszło do spotkania Janusza Jędrzejewicza z Adamem Kocem, Bogusławem Miedzińskim, Ignacym Matuszewskim, Henrykiem Floyarem-Rajchmanem i Mieczysławem Wyżłem-Ścieżyńskim w sprawie następstwa wojskowego po Komendancie. Jędrzejewicz odniósł wrażenie, że mając do wyboru Kazimierza Sosnkowskiego i Edwarda Rydza-Śmigłego, wspomniani opowiadali się raczej za tym pierwszym.

„Husarzy Śmierci” w latach 1920-1922 roku służyli w wojsku Litwy Środkowej.

Jednym z ochotniczych oddziałów, które zaczęto formować w końcu lipca 1920 roku był dyon „Huzarów Śmierci”.

Karol Bunsch był oficerem Wojska Polskiego podczas walk w obronie niepodległości w latach 1918-1920.

Znany pisarz, Karol Bunsch był żołnierzem Legionów Polskich.

9 października 1920 roku „zbuntowane” wojska gen. Żeligowskiego zajęły Wilno, wypierając z miasta jednostki litewskie. W nocy 7 na 8 października grupa „Bieniakonie” gen. Żeligowskiego, licząca 14 tysięcy żołnierzy, wyruszyła z Werenowa w kierunku rzeki Mereczanki. Tuż przed wymarszem Generał wysłał tajną depeszę do gen. Sikorskiego, w której informował: „Zważywszy, że zawarte z rządem kowieńskim linie rozejmowe z góry i na niekorzyść nas mieszkańców Ziem: Wileńskiej, Grodzieńskiej i Lidzkiej, nasz kraj wraz z polskim Wilnem przesądzają Litwinom, postanowiłem z orężem w ręku prawo samostanowienia mieszkańców mojej Ojczyzny bronić i objąłem dowództwo nad żołnierzami z tych ziem pochodzących. Nie mając możliwości postępowania wbrew własnemu sumieniu i w poczuciu obowiązku obywatelskiego z żalem zgłaszam zwolnienie z obowiązku służby i dtwa grupy”.

Sukces operacji niemeńskiej pozwolił na rozpoczęcie przygotowań do odzyskania Wilna. Po bitwie warszawskiej wojska Tuchaczewskiego chociaż dotkliwie pobite, nie zostały całkowicie rozbite, co było zamiarem strony polskiej. W tej sytuacji Naczelny Wódz Józef Piłsudski uznał, iż należy zaplanować i przeprowadzić kolejną bitwę, by zmusić bolszewików do poniechania agresywnych zamiarów wobec Polski, a jednocześnie zadecydować o kształcie polskiej granicy wschodniej.

Mordy na polskich jeńcach w 1939 roku miały charakter masowy, a żaden z ich uczestników nie poniósł po wojnie żadnej kary.

Szacuje się, że we wrześniu 1939 roku żołnierze niemieccy zamordowali około 3 tys. wziętych do niewoli polskich żołnierzy.

28 września 1939 roku bolszewicy przy współpracy Ukraińców zamordowali 18 marynarzy Flotylli Rzecznej Marynarki Wojennej.

Po agresji sowieckiej marynarze Flotylli Rzecznej zostali podporządkowani gen. Kleebergowi, dowódcy Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”.

Podczas agresji na Polskę we wrześniu 1939 roku Sowieci zamordowali setki żołnierzy polskich.

Ugrupowanie gen. Orlik-Rückemanna najdłużej walczyło z sowieckimi agresorami w 1939 roku. Jednostki sowieckie, które dokonały agresji na Polskę otrzymały rozkaz jak najszybszego uchwycenia ważnych obiektów militarnych w głębi polskiej obrony. W tym celu wydzielono tzw. grupy ruchome (uderzeniowe). Trzy grupy ruchome Frontu Białoruskiego (dzierżyńska, mińska i połocka) otrzymały zadanie opanowania Wilna (poprzez Święciany i Michaliszki), Grodna i Białegostoku (poprzez Wołkowysk). Cztery grupy ruchome Frontu Ukraińskiego (15 korpus, szepietowska, wołoczyska i kamieniecko-podolska), po uchwyceniu w ciągu pierwszych trzech dni agresji rubieży Kowel-Włodzimierz Wołyński-Sokal, miały wyjść na linię rzeki San. Za nimi postępować miały podporządkowane operacyjnie na czas kampanii dowództwu Armii Czerwonej pograniczne oddziały NKWD, likwidując według wcześniej przygotowanych list osoby uznane za elementy antysowieckie, mogące utrudnić trwałe umocnienie się na zdobytych terenach. Dopiero za nimi do Polski miały wkroczyć podstawowe siły obu frontów.