Przedstawiciele rządu Ukrainy eskalują groźny dla nas antypolonizm obchodząc uroczyście dzień 30 czerwca, jako rocznicę proklamowania rządu Stećki 30 czerwca 1941 r. , który z banderowskim hasłem OUN-B: „Ukraina dla Ukraińców nie dla Żydów, nie dla Lachów” ! rozpętał istny taniec śmierci. Wraz z niemieckim wojskiem, ukraińskimi wojakami batalionu Nachtigall , dokonał bestialskiego mordu Żydów, Polaków i domniemanych komunistów. Do tego ludobójstwa zachęcał miejscowy motłoch oraz czerń chłopską z okolicznych wsi!
Czy Niemcy świętują rocznicę 31 lipca 1941 r. – rocznicę decyzji III Rzeszy „Niemcy dla Niemców nie dla Żydów”, czyli całkowitego rozwiązania kwestii żydowskiej („Endlösung der Judenfrage”) ? Kto prowokuje ukraińskich nacjonalistów i eskaluje nienawiść do Polaków w relacjach polsko ukraińskich? Nie ulegajmy prowokacjom Rusinów/Ukraińców, z którymi Rzeczypospolita Polska borykała się od wieków!
Ukraińskich ugrupowań nacjonalistycznych można wymienić wiele. W 1990 roku, 30 czerwca, utworzono Ukraińskie Międzypartyjne Zgromadzenie (UMA), data powstania partii, 30 czerwca, też nie jest przypadkowa. Jak piszą sami nacjonaliści, pierwszym ich wyraźnym zaznaczeniem się na scenie politycznej był przemarsz 30 czerwca 1991 roku. ( w rocznicę ludobójstwa Żydów i Polaków we Lwowie , zwanymi Dniami Petlury).
Zaliczana przez politologów do ultraprawicowych ugrupowań partia „Swoboda”, została zarejestrowana w 1995 roku. Publicyści partii wiele uwagi poświęcają konieczności właściwego upamiętnienia żołnierzy UPA. Służą temu rozmaite inicjatywy działaczy partyjnych. Przykładem może być rezolucja radnych miasta Lwowa, członków „Swobody”, dotycząca upamiętnienia daty 30 czerwca 1941 roku, kiedy powstało niezależne państwo ukraińskie pod kierownictwem UPA Bandery. Z tej okazji proponowano, by obok flag państwowych umieszczono czerwono-czarny sztandar UPA. Akcje dotyczące upamiętniania działaczy UPA prowadzone są również przez inne oddziały regionalne partii. Zwieńczeniem starań o upamiętnienie UPA ma być stworzenie specjalnego kursu poświęconego jej dziejom oraz ogłoszenie dnia powstania UPA (14 października) świętem państwowym. Utożsamianie się z ideologią OUN i działaniami UPA to całkowita akceptacja dokonywania mordów politycznych i czystek etnicznych na Polakach, Żydach i innych nacji.
Wyraźnie etnocentryczny charakter ma propagowany przez Zjednoczenie model obywatelstwa ukraińskiego. Program zakłada, iż należy: „Uchwalić nowe prawo o obywatelstwie, zgodnie z którym obywatelstwo będzie nadawane tylko tym osobom. które urodziły się na Ukrainie albo są etnicznymi Ukraińcami”. Mamy tu zatem do czynienia z koncepcją pojmowania narodu jako faktu obiektywnego. Oznacza to, iż narodowość jest wodzona, nie można sobie jej wybrać.
Ujęcie subiektywne zakłada natomiast, iż przynależność do narodu nie jest zdeterminowana biologicznie, lecz wynika z decyzji jednostki. Jest ona skutkiem poczuwania się jej do związków z danym narodem. W przywołanej koncepcji Zjednoczenia Ukraińcem człowiek staje się poprzez urodzenie.
Przywoływany polski nacjonalizm, zarówno z czasów przedwojennych, jak i współczesny, kładzie nacisk na narodowość w sensie subiektywnym. Samo urodzenie nie jest warunkiem konstytuującym narodowość. O narodowości decyduje poczucie związku z narodem polskim, jego historią, językiem.
Koncepcja „Swobody” wydaje się mieć źródło w myśli Dmytra Doncowa. Idee jego wprawdzie ewoluowały, jednak można w nich odnaleźć etniczną zasadę narodowości. (Bogumił Grott, Kraków 2009 ).
Jedną z bardziej znanych skrajnie prawicowych organizacji ukraińskich jest Kongres Ukraińskich Nacjonalistów (KUN). Organizacja ta powstała w Kijowie 17-18 października 1992 roku na zjeździe 282 delegatów i gości z 23 obwodów. Partia została zarejestrowana w 1993 roku. Kongres uważa się za spadkobiercę narodowowyzwoleńczych zmagań ukraińskiego narodu i jego najwybitniejszych przedstawicieli. Wśród nich wymieniono Jewhena Konowaka (działacza OUN), Stepana Banderę (przywódcę OUN-B), Romana Szuchewycza (działacza OUN, oficera batalionu Nachtigall), Stepana Łenkawśkiego (członka komisji ideologicznej I kongresu OUN), Jarosława Steckę (działacza OUN, premiera Ukrainy powołanego 30 czerwca 1941 roku), Sławę Stecko (żonę Jarosława, po jego śmierci w 1986 na czele OUN, na emigracji). Poza tym partia uznaje za podstawę ukraińskiego nacjonalizmu twórczość Tarasa Szewczenki, Mykoły Michnowskiego oraz Dmytra Doncowa.
Niewątpliwy charakter nacjonalistyczny ma Wszechukraińska Organizacja imienia Stepana Bandery „Tryzub”. Partia określa się jednoznacznie mianem banderowców. Organem prasowym jest „Banderowiec”. Przewodniczącym ruchu jest pułkownik Dmytro Jarosz, jak czytamy w jego charakterystyce: „Ukrainiec, chrześcijanin”. W informacji o organizacji znajdują się wyraźne słowa o celu partii: „Cel mamy jeden: Ukraińskie Narodowe Państwo, droga do Niego - Walka. Zdobędziemy Ukraińskie Państwo albo zginiemy w "walce o Nie”. (30 X 2007). Słowa tej odezwy nawiązują bezpośrednio do Dekalogu Ukraińca Nacjonalisty, który był tekstem propagandowym i szkoleniowym. (Bogumił Grott , Kraków 2009).