Mazurka wojna z kościołem

oj myślę, że Pani post spotka się tutaj z ostrym, polemicznym słowem kilku osób. Bo już sam tytuł jest bardzo kontrowersyjny.

Po pierwsze: żadna wojna. Kto zna choć troszkę dziennikarstwo Roberta Mazurka ten wie, że nikt nie może liczyć u niego na taryfę ulgową. Po drugie ks. Kazimierz Sowa to przecież nie cały Kościół i wiemy o co tutaj chodzi.
Na podstawie wywiadu z jednym księdzem wyciągnąć wniosek, że Mazurek wydaje wojnę Kościołowi? No, nie mogę w to uwierzyć...

Mnie się ta rozmowa podobała i wcale nie uważam, że o. Sowa został w niej "rozjechany". Po prostu Mazurek wydobył z księdza to, o co inni dziennikarze być może baliby się (lub nie chcieliby) zapytać.

Pozdrawiam

Tytuł jest zamierzoną prowokacją, a ks. Sowa jest osobą bardziej kontrowersyjną niż nawet wynika z tego wywiadu. Moja sympatia jest po stronie Mazurka, wywiad jest doskonały. napisałam "rozjechał", bo nikt jeszcze nigdy nie przedstawił tak bliskiego prawdy księdza-liberała. Jako katoliczka jednak boleję, że źle się mówi o kapłanach, nawet, gdy się mówi prawdę.Ja w swoim życiu spotkałam i spotykam wspaniałych księży i zakonników, którzy nie chodzą w szatach od Armaniego.

Zamierzona prowokacja...
Mocna. Za szybko wyciągnąłem wnioski.

"Bo pokora czeka nas na samym szczycie..."

A no właśnie....

A ks. Sowa się podłożył. Chociaż z drugiej strony u zwolenników PO zaplusował więc na pewno na tym wywiadzie nie straci. I brat na garnuszku PO... To, że duchowni i to różnych wyznań mają poglądy polityczne mnie nie oburza. To, że popierają różne partie również. Nie powinni tylko angażując się w profanum mieszać go z sacrum.

Znajoma studiowała na KULu. Studenci żartowali sobie z książki o. Krąpca zmieniając jej tytuł na "Ja - Krąpiec".

pozdrawiam

Tak, " Ja-Krąpiec" to był podręcznik do antropologii. Ale to były życzliwe żarty. Ojciec rektor budził respekt i szacunek, ale także sympatię. To był człowiek o złotym sercu.Bardzo kochałam i strasznie mi go brak.
Ksiądz Sowa, jaki jest każdy widzi. Ja go czasami widuję na bankietach. Wygląda na wszystko, tylko mnie na duchownego. Nie sprawia wrażenia, by na tych przyjęciach bywał z misją ewangelizacyjną.

Wbrew sugestiom Rzepki krzyczeć nie będę, ale zdanie:

"W końcu to sprawa jego sumienia, może mieć jakie chce".

nieco mi adrenalinę podwyższyło. ;)

Niech tam. Jestem pewna, że mądra kobieta nie uzna za prywatną sprawę skrajne poglądy nacjonalistyczne np. biskupa Szeptyckiego, którego banderowcy chętnie świętym by dziś nazwali.

Może się powtórzę i za to przepraszam, bo już gdzieś to pisałam.
Polaków wiedza o o. prof. Mieczysławie Krąpcu streszcza się krótko w tym, co mnie się przytrafiło.

Zawsze byłam pełna podziwu dla jego wiary, wiedzy i umiejętności przekazywania jej. Nie ukrywam, że poglądy jego na tematy społeczne i polityczne również są mi bliskie. A żelazną logiką dowodzenia w swoich książkach po prostu uczył mnie pokory. Taki skansen jestem, ot co. ;)

Toteż, kiedy na stoisku taniej książki w tunelach Dworca Centralnego w W-wie wyszperałam Jego "O ludzką politykę!" to nawet nie przeglądałam, tylko pochwyciłam i już nie oddałam. Za jedyne 3 zł niosłam do autobusu skarb.

Kiedy rozsiadłam się już w autokarze do Olsztyna i zabrałam się za lekturę,to pierwsza biała strona była dla mnie prezentem. Odnalazłam tam autentyczny autograf prof. M. Krąpca.
Nie muszę mówić, jak bardzo się ucieszyłam, a jednocześnie zrobiło mi się smutno.

Ktoś zapewne był na spotkaniu, podał książkę, profesor podpisał i tyle było lektury i czytania, a potem... potem znalazła się na dworcu. ;((
Może gdyby ks. Sowa znał książki profesora, jego poglądy byłyby takie, jak przystoją księdzu, który pełni posługę w Kościele Chrystusa, a nie pracuje?

Pozdrawiam

Pani Ireno, nie ma czegoś takiego jak "Jestem katoliczką i do tego praktykującą". Albo się jest katolikiem, albo tylko zarejestrowanym w Parafii. ;)

Kiedyś podarowałam książkę " O ludzką politykę" z autografem ojca rektora pewnemu politykowi, po KUL, z partii ludzi rozumnych. Było to w 2000 roku. Polityk o sam kończył filozofię , był z Warszawy. To pewnie ten sam egzemplarz.Przykre, ale widzi pani jak ludzkie losy się plotą....
Ja swoje zdanie o ks. Sowie mam. Nie muszę go wyrażać wprost. Używając nawet takich łagoddnych porównań , liczę n Państwa inteligencję.

Może wyjaśnię: zwiódł mnie ten tytuł i - przyznaję - niezbyt uważna lektura tekstu, stąd moja pierwsza, błędna konkluzja: Mazurek rozjechał katolickiego księdza, a wywiad z o. Sową mimo, iż Pani Irena przyznaje, że nie stanowi on wzoru duchownego, jest atakiem na Kościół.
Przepraszam za to.

Teraz rozumiem intencję Pani Ireny i w pełni podzielam ten pogląd, choć nadal uważam, iż tytuł postu jest zbyt prowokacyjny.

Pozdrawiam

Ten tekst zamieściłam na swoim blogu na wporst24( nawiasem mówiąc nie wiem jak długo będę jeszcze tam publikować po odejściu Staszka Janeckiego i deklaracji nowego właściciela, że krytyka ma być Konstruktywna) stąd taki i nie inny wybór tytułu.

Chyba wszyscy doskonale się rozumiemy, choć stosunek do Mazurka i ks. Sowy mamy zapewne o różnym zabarwieniu emocjonalnym.

A książka o. prof. M. Krąpca, to wydanie "TOLEK" Katowice, 1993, bardzo staranne; twarda zielona oprawa. Pod tytułem
"O ludzką politykę! - od autora i podpis

To może być to, choć tamta była zdaje się w brązowym hardbacku.

Oj różnie to bywa, droga Katarzyno.znam wielu starych, wykształconych , mieszkających od miastem , którzy do kościoła chodzą po to, by pokrytykować płytkie kazania księdza:-)Mają się za katolików!

To są ci, którzy wierzą w siebie, a nie w Pana Boga.
Jeszcze nie wiedzą, że mało wiedzą.;)

Czy mi się wydaje, że widziałem podpis ks. Sowy pod jakimś listem ostatnio (tak mniej więcej rok wstecz)? Tylko nie mogę sobie przypomnieć jaka to znowu była okazja. Pamiętam tylko, że krzyknąłem, ty też Brutusie...

wszystko możliwe. Mój przyjaciel z wyższych sfer opowiada jak spotyka ks. Sowę na imprezach towarzyskich, ubranego nienagannie w drogie garnitury, eleganckie buty, zawsze z jakąś asystentką uwieszoną u ramienia.Sama go spotykam na bankietach, ale ponieważ są to raczej oficjałki, to "asystentek" nie zaobserwowałam, przynajmniej na ramieniu.

Sowa niech sie schowa do dziupli. Dziekuje za polecenie lektury. Prowokacja ok. - Mazurek by chyba nie mial za zle.

Przypomniała mi się inna historia z autografem.
W. Łysiak (znany bibliofil i kolekcjoner pierwszych wydań)grzebiąc po antykwariatach natrafił na "skarb nad skarby": nieczytany egzemplarz książki Kuronia z dedykacją dla obdarowanego.
Cymesem są tu dwie rzeczy - to że egzemplarz nie nosił nawet śladów wertowania (nie mówiąc o czytaniu) i że obdarowanym był... Czesław Kiszczak, który widocznie robił porządki na półkach i stwierdził że nie starcza na nich miejsca na Dzieła Zebrane W.I Lenina, więc trzeba trochę "chwastu" się pozbyć. :-)

Najwyraźniej gen. Kiszczak znał dzieła Kuronia z innych źródeł. To wiele tłumaczy.

Ostatni wpis mojej ulubionej blogerki spowodował, że podjąłem trud ;) rejestracji by pozostawić komentarz. Krytyczny. Wywiad Mazurka z Sową świetny, mówi wiele i czytelnie o ks. Sowie. Mógłbym tylko dopisać za Markiem Twainem: spuśćmy zasłonę miłosierdzia... Do ładunku emocji, które ujawnił ks. Sowa Pani Irena Szafrańska dodała własne: " Kościół jest dla mnie jak matka. Czasami mam ochotę od niej odpocząć, a nie daj Bóg, by ktoś się ośmielił ją skrzywdzić. Wtedy budzi się we mnie lwica." Treść bloga pomimo, iż nie jest przecież atakiem na Mazurka to w pełni potwierdza emocjonalne zaangażowanie Pani Ireny. Broni "swojego" kościoła" mimo, iż nikt go nie zaatakował. Utworzenie opozycji Krąpiec - Sowa pokazuje to wyraźnie. Nie brak emocji przy rozmowach o Kościele, zaangażowani są wszyscy: etos, moher... Podczas gdy nam najzwyczajniej brakuje spokoju. Różne pary oponentów usiłują nam wmówić, że poza nimi nie ma alternatywy. Tak jest z PO - PiS, tak jest w rozmowach o Kościele... Łatwo, wbrew własnej woli, dać się wciągnąć w niechciany spór. Już samo przyjęcie pewnej emocjonalnej zaczepno-obronnej postawy jest stawaniem na krawędzi lejka. Tytuł komentarza jest oczywiście prowokacyjny. W trakcie pisania uświadamiam sobie, że rozumiem racje Pani Ireny. Dzielą nas zapewne tylko emocje, Ona jest "gorąca", ja jestem "letni"... Choć i to nie musi być prawdą bo przecież nadal skrycie i gorąco kocham Panią Irenę, co każe mi czasem trudzić się komentowaniem...

bo siła napędową demokracji jest konflikt i żadne próby zagłaskania rzeczywistości tego nie zmienią. Spokój sumienia można osiągnąć trwając w ustawicznym konflikcie dobra ze złem, opowiadając się po stronie dobra i broniąc go gorąco z całych sił.
Drogi panie Janie, dziękuję za uczynione wyznanie, choć przyjmuję je z pokorą ,jako niezasłużone. Proszę jednak pamiętać, że wywiad Mazurka tym razem nie obudził we mnie lwicy, a jeśli już, to moje emocje stanęły nie po tej stronie konfliktu, co zazwyczaj. Za komentarz dziękuję i gorąco pozdrawiam ,w konwencji krytyki niekonstruktywnej.

O siłach napędowych demokracji wolę nie wypowiadać się, mało to dla mnie przejrzyste... a jeśli już dostrzegam w tej matni jakiś kształt, to wydaje mi się raczej paskudny. Zamiast słowa "demokracja" wolę "praworządność", a tej w demokracji dziwnie mało... Więc skoro wciąż zmieniające się i podlegające dziwnym interpretacjom prawo przestaje być strażnikiem wartości to faktycznie przed nami wielkie wyzwania - tu rozumiemy się doskonale - czuję jak budzi się we mnie lew..., no, powiedzmy, taki mały lewek...
Jeszcze raz wyrazy uznania i podziękowania za przyjemność, którą czerpię z Pani bloga.

No i nie nie mogę teraz zrobić nic innego, jak tylko zrewanżować się panu podobnymi duserami. Tak się wymawia chyba to trudne słowo:koncyliacja.